FRANCISZEK PRZECIW ZATYKANIU USZU (III)

Drabiną do nieba 21 V 2017 (11) [711]

Nawet zwykłe słowo może stwardnienie serca zmiękczyć. Ciepłe słowo. Słowo jednoczące. Słowo empatii. Słowo przyjaźni. A cóż dopiero mocne słowo Boga! Przecież jest różnica między ludzkim, a Bożym słowem! Tę różnicę niwelujemy uwagą i adoracją. Bo Słowa Bożego słuchamy z podziwem, aby uniknąć tejże zatwardziałości. Nie chcemy być głusi na Jego Słowo. Nie chcemy przekształcać się w niewiernych albo co gorsza w „katolików-ateistów” – przestrzegał niedawno papież podczas porannej Eucharystii w Domu Świętej Marty.
Czytaj dalej FRANCISZEK PRZECIW ZATYKANIU USZU (III)

NASZ PAPIEŻ UKOCHANY (II)

Drabiną do nieba 05 V 2017 (10) [707]

Ubolewam nad tym, że przybywa krytyków papieża Franciszka w Polsce. Franciszek nie szczędzi krytyki kurii rzymskiej. Dwór papieski nazwał przecież trądem. Wymieniając grzechy kurii, zaliczył do nich plotkarstwo, które jest chorobą zamkniętych instytucji, wspólnot „kół wzajemnej adoracji”. Jest to choroba ludzi tchórzliwych, którzy nie mają odwagi, by mówić wprost, dlatego mówią za plecami ludzi, których zwalczają. Po każdej takiej krytyce, przybywa przeciwników Franciszka – i to wewnątrz Kościoła. Kim są wrogowie papieża z Argentyny i jakich metod się chwytają, by go zdyskredytować?
Czytaj dalej NASZ PAPIEŻ UKOCHANY (II)

PAPIEŻ FRANCISZEK UKOCHANY (I)

Drabiną do nieba 23 IV 2017 (9) [706]

Ponoć kochany na zewnątrz, a nie lubiany wewnątrz. Ci wędrujący po obrzeżach Kościoła Franciszka uwielbiają. Tak piszą dziennikarze w wielu gazetach. I dalej opiniują tak: jest pokorny, usłużny i zarazem odważny, otwarty, szczery, bezpośredni wobec ludzi i do ludzi.Tego, o czym mówi, nawet o rzeczach trudnych, nie owija w kościelną bawełnę.


Niektórzy z tych wewnątrz Kościoła – duchowni, księża i kardynałowie – prawdopodobnie mają papieża z Argentyny powyżej dziurek w nosie i powyżej uszu. Z trudem przyjmują jego autorytet. Proponowane przez papieża Argentyńczyka reformy próbują hamować. Jest to jakiś wewnętrzny grzech w Kościele.

Jak można tak myśleć i mówić! Przecież moje pokolenie kapłanów (dzisiaj rezydentów) posłuszeństwo i wierność Stolicy Apostolskiej uważało za priorytet. Natomiast w sprawach drugorzędnych mieliśmy wolność działania. Przecież nie było żadnych szczegółowych programów nauczania ani kazań ani zarządzonych innych działań w parafiach. Ksiądz był samodzielny i odpowiedzialny. Sami z zapałem wprowadzaliśmy reformę soborową (w latach 70. XX wieku za czasów papieża błog. Pawła VI). Język narodowy – polski – zamiast łaciny. To był też patriotyzm, którego niektórzy kapłani do dziś nie rozumieją, bo chcieliby wrócić do łaciny. A przebudowa ołtarzy twarzą do wierny? Wielu chętnie – słuchało Kościoła, ale niektórzy z oporem do tego podchodzili. – „Nie pozwolę przez cały czas oglądać mojej gęby” – protestował jeden znany kanonik (już nie żyje). A inny, kiedy zostałem do niego posłany z pomocą podczas wakacji w czasie studiów na KUL, powiedział parafianom: – Teraz ksiądz student będzie odprawiał przodem do was, twarzą, stojąc za ołtarzem, drodzy parafianie, a jak będę odprawiał tyłem do was stojąc przed ołtarzem, obydwie msze będą równie ważne. W nowej diecezji pelplińskiej (za bpa Jana Bernarda Szlagi) z pierwszego szkolenia świeckich szafarzy nadzwyczajnych Komunii wróciło z Pelplina dwóch naszych parafian. Był grudzień, 1992. I słyszałem, że w tej sprawie na kolędzie parafianie zaatakują proboszcza. Nic nie było. Jedynie jeden parafianin miał zastrzeżenia do zbyt dużego wąsa u pana Kazimierza, co z uśmiechem mu przekazałem.

Mam jeszcze dziesiątki notatek – zeszytów – z pracy nad przygotowywaniem katechez i kazań, rekolekcji i innych prób organizacyjnych. Była duża samodzielność. Dzisiaj władza kościelna pyta się w każdym wypadku czy miałem pozwolenie biskupa. Jasne, że ksiądz biskup jest nad wszystkim. Ale ile z ogólnych zarządzeń Episkopatu albo biskupów zrealizowano? Niewiele. Dyrektorium z 2001 r. niezrealizowane pójdzie do lamusa (bo znowu kolejna reforma edukacji, a może deformacji?).

W Kościele trzeba słuchać. Często, kiedy słyszę Franciszka, który krytykuje swój Kościół i katolicyzm, jakbym słyszał Mistrz z Nazaretu, samego Jezusa, który był największym krytykiem swojej religii. Było szokujące, jak niedawno papież w homilii w Domu św. Marty powiedział: „Jakże często wszyscy słyszymy w swoim otoczeniu, jak ludzie mówią: ‚Lepiej być ateistą niż takim katolikiem”. Papież miał na myśli tych tak zwanych katolików, którzy mówią jedno, a czynią drugie. A więc czy to do nas, kiedy biegniemy do kościoła? czy to obejmuje tych, co nie płacą swoim pracownikom godnych pensji, wykorzystują ludzi, robią nieuczciwe interesy, piorę brudne pieniądze lub prowadzą podwójne życie. To nie katolicy, ale – zdaniem papieża – obłudnicy. Czyli: faryzeusze!

Może nas zdumiewa ta krytyka, bo najprawdopodobniej z przesadą uwierzyliśmy w tzw. dumę narodu polskiego, niemądrze lansujemy mesjanizm romantyków, pychę obywateli i arogancję grzeszników.

KS. FRANCISZEK KAMECKI

 

SAMOTNOŚĆ, LEKCEWAŻENIE, PRZEMOC

Drabiną do nieba 09 IV 2017 (8) [706]

Czy jeśli starsza kobieta mieszka ze swoim synem – profesorem i ten syn wraz z synową nie pozwalają matce opuszczać pokoju, gdy przychodzą do nich goście, bo się matki wstydzą, czy to jest już przemoc? Niby krzywda jej się nie dzieje. A jednak! Ograniczanie, izolowanie, a do tego krytyka i obojętność na potrzeby drugiego człowieka to zachowania przemocowe. Najłatwiej zdegradować człowieka werbalnie, to boleść, która nie zostawia widocznych śladów (wypowiedź z gazety). To że przemoc zdarza się tylko w rodzinach patologicznych, gdzie są używki, jest podejściem stereotypowym – zauważa Iwona Wiśniewska. Łatwiej nagłośnić przypadek matki zamkniętej bez jedzenia i prądu, na wsi w jakiejś komórce, przez syna pijaka, niż dostrzec niepokojące sygnały w spokojnej rodzinie starszej pani, która zgłasza, że inteligentny, uroczy, wysoko postawiony syn każe jej siedzieć cicho w pokoju. W polskiej mentalności zakorzenił się stereotyp matki Polki, która nie zważając na własne potrzeby i prawa zrobi wszystko dla dziecka. A jak je już odchowa, to nie powinna realizować swoich pasji, tylko ma się zająć wnukami. A co, jeśli kobieta chce wreszcie żyć własnym życiem? Jeśli chce pracować nadal, bo czuje się na siłach? Co, jeśli zamiast huśtać wnuki, chce pójść na fitness? (też z gazety). Czytaj dalej SAMOTNOŚĆ, LEKCEWAŻENIE, PRZEMOC

RABAN, NIE KLERYKALIZM

Drabiną do nieba 26 III 2017 (7) [705]

Lubię, gdy w myśleniu wykorzystuje się różne metafory. Bez poezji nie da się głębiej spojrzeć na wszechświat i historię, na ludzi i na ich przeżycia. Między innymi, gdy papież Benedykt XVI przechodził na emeryturę papieską, odbieraliśmy głęboko jego metaforę z krajobrazu Ewangelii o wzburzonych falach jeziora, o wichurze i o strachu apostołów, i o spaniu Jezusa w kącie łodzi. Jakby Jezusa nic wokoło nie obchodziło. Jakby w tym była połowa odpowiedzi o rezygnacji z urzędu papieskiego.
 Czytaj dalej RABAN, NIE KLERYKALIZM