Świętować i przebaczać

2000-02-15

Warszawa przeżywała „Pielgrzymkę Zaufania przez ziemię” (od 28 grudnia do 1 stycznia 2000). Warszawiacy przyjmowali młodzież z całego świata. 70 tysięcy młodych ludzi wędrowało po Warszawie , także z mojej parafii, pokazywało ważność wspólnoty, pojednania i modlitwy. Rozpowszechnione kanony z Taize, nieustannie powtarzane teksty i melodie wciągały w swój nastrój, w medytację i modlitwę , i wytwarzały poczucie jedności i braterstwa. Polskie media pokazały dużo fragmentów tego świętowania.

Czytaj dalej Świętować i przebaczać

Na zdrowie

2000-02-07

11 lutego – Światowy Dzień Chorego. To okazja do życzeń, aby umierać zdrowo. Drzewa umierają stojąc. Proszę Boga, abym umierał stojąc. Albo siedząc w konfesjonale, gdy rozgrzeszam i leczę z ran grzechowych, bo wiem, że to nie ja, lecz Jezus rozgrzesza i leczy. Mój poprzednik, ks. kanonik Anastazy Nagórski, umarł pięknie w konfesjonale.

Czytaj dalej Na zdrowie

KARNAWAŁ I CODZIENNOŚĆ ROKU ŚWIĘTEGO

2000-01-10

Jaki będzie tegoroczny karnawał? Po Sylwestrze z fajerwerkami i sztucznymi ogniami na wielkich placach jesteśmy już wprawieni w karnawałowe szaleństwa. Chciałoby się zachować i zabawę, i świętowanie. Zabawa jako coś beztroskiego, bez granic, kultura obejmująca kolory, plastykę, przestrzeń, zapach, powietrze, muzykę, światła, ruch ciał, taniec, podskoki, wolność śmiechu i swobodna ekspresja swej osobowości. Świętowanie to wprowadzanie chwili rozwagi i uniesienia, moment uroczysty jak gdyby przenoszący w rejony metafizyczne, pozadoczesne, w marzenia i nadzieje, trochę monumentalny, autorefleksja, spojrzenie sobie w oczy, lekki pocałunek, dystans i rezerwa, zaloty i dusza na ramieniu, zorganizowanie czegoś razem, śpiew, łańcuch par i wspólnota itp.

Czytaj dalej KARNAWAŁ I CODZIENNOŚĆ ROKU ŚWIĘTEGO