Drabiną do nieba – blog Franciszka Kameckiego

Gdzie ogrody i wodospady
w krainie cudów pod okiem opatrzności
pod gołębiem pod krzyżem
schylam się nisko
aby uznać trójcę osób
jedno w wielości
jeden punkt na linii prostej
jedynkę konieczną przed tysiącem zer
aby nigdy nie było nicości
aby nigdy nie było łatwo
aby nigdy nie było prosto

Wystarczy jedyne słowo
które stało się ciałem
skoro połączyło nieziemskie z piaskiem
doczesną trumnę wydłużyło w nieskończoność
pył przestał być kurzem
rdza zaczerwieniła się
robak zamilkł

Śmierć spaliła się ze wstydu

Posłuchałem hałasu wzburzonego morza
i pozwoliłem prowadzić się niewidzialną ręką Mistrza,
zaufałem Małemu Księciu na maleńkiej planecie,
gdzie największym wydarzeniem stała się jedyna róża, która zakwitła, zaprzyjaźniłem się z Aniołem Stróżem
trzymającym wysoko morską latarnię na drewnianej łodzi
– i ostatecznie zostałem rybakiem.

(Odtąd oswajam gumowe buty, woda pod nogami,
odwaga na jeziorze, daremność w cieknących sieciach,
wiatr co szura ostro po policzkach jak glaspapier,
sine ręce i wiosła na falach jak drgające nerwy.) Czytaj dalej „RYBAK”

Matka spod siebie nago i w bólu
mnie wypchnęła

Powtórnie goło stanę
pod ścianą bez perfum
bez dowodu osobistego
aniołowie policzą ból zmarszczki
ścięgna
i rozsypujące się kości
i resztki łez w oku
zalotnej dziewczyny ubranej w mini
jednym błyskiem to co miękkie
zamienią w płytki ceramiczne
w wielkim korytarzu
gdzie usiądziemy pomiędzy świecznikami
słuchając recitalu Ewy Demarczyk Czytaj dalej „PRZEDOSTATNIA ODSŁONA”

Mój zawód: czarny strój mocne buty
pilnuję dzwonków pomiędzy
ludzie przechodzą nago
niczego nie mogą zabrać
bo tam gdzie idą
nie ma podłogi ani wieszaków

Mam zegarek elektroniczny
troszczę się o godzinę pierwszą i ostatnią
pierwsza się chwali że już jest
pyszna punktualna
ostatniej nie widać na horyzoncie
spóźnia się siedzi w toalecie
myje zęby
układa przemówienie ćwiczy mięśnie
aby zmierzyć się z otchłanią
i wytrzymać zgrzytanie zębów
w czarnej skrzyni Czytaj dalej „ZAWÓD DOZORCY”