SKARGA KSIĘDZA (III)
Ukryty Panie,
stojącym o świcie w kolejce i gorliwym
zabierasz bramę i ogrodzenie, i domofon,
dziwią się ateiści, bo wierzą że po Twojej stronie
nie ma bramy ani drzwi, ani rozmowy,
zakręć kolorową karuzelą w ciemności,
pozwól aniołom rozsypać bezkresną pustynię,
gdzie tysiąc kilometrów jest jak dziesięć,
a z porannej mgły niech się wynurzy piękna Wenus
jak zachęcająca przejrzystość perspektywy,
uchroń mnie przed labiryntem,
spraw, abym w mojej podróży wyczuwał sens i cel,
węchem i słuchem rozpoznawał doliny i wodospady,
widział, dokąd lecą łabędzie, z jakiego powodu płoszą się stada kozic, jestem wzrokowcem, bez Ciebie, Panie, jestem ślepy. Czytaj dalej „SKARGA KSIĘDZA (III)”