Autor: Franciszek Kamecki

2008-04-01

Często na parafialnych schodach żegnam kogoś. Podaję mu rękę i mówię „do widzenia”. Do zobaczenia. Z Bogiem. Nie przypuszczając, że to jest ostatni raz. On lub ona siada do samochodu, z uśmiechem kiwamy do siebie. Mówię sobie: Boże, roztaczaj skrzydła swej opatrzności na tą osobą. I znowu zostaję sam. Przypomina się dawny wiersz:
Coraz dłuższe pajęczyny nad drzwiami
wazony bez kwiatów
wgnieciony tapczan
ściany bardziej zabrudzone niż przedwczoraj
koszula najcieńsza na  łokciach
skóra słabsza na szyi
gardło niesprawne
czasem i rozum głuchy

Za mną liści więcej niż nadziei
rozgrzebane pomysły
nieporadność i samotność
coraz mniej zaproszeń

Młodość przeminęła
a starości jeszcze nie ma
koniec pieśni
i brak oklasków
chodźmy przygotować się
do pośmiertnej podróży
cóż – świat pozostanie bez nas
nieświadomy swej nietrwałości
pewny siebie
i to jest przerażające (1986)

Czytaj dalej „Pożegnania”

2008-03-01

1
Miłość jest zawsze pociągającym tematem. I niepokoi nas jej karykatura we współczesnym świecie.
Po ogłoszeniu pierwszej encykliki Benedykta XVI „Deus caritas est” zaraz odszukałem esej naukowy pelplińskiego filozofa ks. prof. Franciszka Sawickiego pod tym samym tytułem (opublikowany najpierw w r. 1948 w trzech kolejnych zeszytach „Ateneum Kapłańskiego” t. 48, wydanie II Pelplin 1982). Po prawie 60 latach jego niektóre sformułowania oraz rozróżnienia między eros i agape są podobne w papieskiej encyklice.
Otóż pisze ks. Sawicki, że celowość i porządek przyrody wskazują na rozum, ale z mądrego porządku przyrody trudno wyprowadzić wniosek, że Bóg jest miłością. Dlaczego? Bo zło fizyczne i moralne jest nie tylko męczącym tematem, ale dzięki niemu człowiek często wątpi w Opatrzność Bożą, „wprost Boga oskarża o brak litości” ⎯ pisze ks. Sawicki. Te ludzkie żale swój wyraz znalazły już w księdze Hioba, w pesymizmie Schopenhauera, w powieściach Dostojewskiego, zwłaszcza w goryczy Iwana Karamazowa. U naszego Mickiewicza aż kipi żałość w słowach Konrada: Czytaj dalej „Co dzieje się z miłością?”

2008-02-01

Kościół w Polsce jest silny. Od 1980-1981 r. kapłani mogą organizować msze i inne spotkania religijne w więzieniach, szpitalach, domach poprawczych etc. Pan Lech Wałęsa wywalczył osobiście transmisje niedzielnych mszy w radio dla chorych (od jesieni 1980).
Począwszy od Okrągłego Stołu, po słynnych wyborach 4 czerwca 1989 powoli zanika u nas socjalizm z ludzką twarzą, z kartkami na wszystko i z pustymi półkami, a Kościół całkowicie wychodzi z tzw. milczenia, wymuszanego cenzurą, która decydowała, co można pisać, o czym i kiedy, co publikować, grać w teatrach itp.. Prymas kard. Stefan Wyszyński zasłynął jako ten, który przewodził po II wojnie światowej Kościołowi milczenia aż do r. 1981, twardo stawiał zasady i nieugiętość tradycyjnego katolicyzmu. Pod czerwonymi chmurami stalinizmu przesiedział trzy lata w więzieniu (1953 –1956). Czytaj dalej „Gdzież siła Kościoła?”

2008-01-01

Schody są do wchodzenia na górę, ale i do zrzucania natrętnych domokrążców. Na schodach czają się biedni, potrzebujący pomocy. Ze schodów wyrzucił Jezus sprzedających i kupujących. Ze schodów można ręką powiedzieć: proszę! Albo i: won, panie tego, panie owego, zjedź mi z oczu pani piękna i niedobra!

Czytaj dalej „SCHODY”